La Guerre?

Na de aanslagen op 9/11 in New York riep George Bush de War on Terror uit. "Our war on terror begins with Al Qaeda, but it does not end there. It will not end until every terrorist group of global reach has been found, stopped and defeated." (1) Het resultaat was indrukwekkend. Oorlogen in Afghanistan en Irak, een paar honderd duizend doden, een ontwricht Pakistan en Midden Oosten, een aantal failed states en een burgeroorlog in Syrië. En verder de opkomst van IS, een onbeheersbaar vluchtelingenprobleem, een enorm begrotingstekort en een aangetaste strategische positie van de VS in de wereld (2). Dat leek president Hollande wel wat, want hij gebruikte ongeveer dezelfde bewoordingen als Bush om een nieuwe oorlog tegen de terroristen aan te kondigen, maar nu onder Franse leiding. Le jour de gloire est arrivé. Hollande heeft het wel wat makkelijker dan zijn Amerikaanse voorganger: de meeste staten die in aanmerking komen zijn al ontwricht, en de Franse positie in de wereld stelde al niet zoveel voor. Ook onze eigen Mark Rutte sloot zich bij deze oorlogsretoriek aan, hoewel Den Haag nog niet vanuit de Schilderswijk of Slotervaart was aangevallen. Dat alles roept een aantal vragen op.

Maria Callas in Bangkok

“E avanti a lui tremava tutta Roma…”. Zelden zullen deze woorden op een theaterpodium in Bangkok hebben geklonken, maar vanavond was het raak bij de Culture Collective Studio, een kleine theaterproducent hier in de stad. Het stuk dat werd gespeeld was “The Lisbon Traviata” van Terrence McNally, oorspronkelijk geschreven voor Broadway (1989). Het gaat over een paar vrienden, hartstochtelijke Callas fans en een stuklopende gay relatie van een van hen. Een van mijn vrienden omschreef het stuk als een soort “Gay Virginia Woolf”, en dat geeft het wel aardig weer. Een stuk vol heerlijke venijnige en vileine nichtenhumor, en met een spannend weergegeven relatieconflict. De vier acteurs in de Engelstalige productie leverden een opmerkelijke en intense voorstelling af. Het kleine theater, zo’n 100 plaatsen, gevestigd in een van de 5-sterren hotels in Bangkok, was uitverkocht – voornamelijk (gay) expats, en een aantal leerlingen van een naburige internationale school. Dit soort voorstellingen is in deze stad een zeldzaamheid, en het was bijzonder dat een van mijn vrienden mij op dit theatertje had gewezen.

Badminton

Ik had mijn vrienden hier wel eens verteld dat ik in mijn jonge jaren fanatiek badminton heb gespeeld. En dus werd ik gevraagd hier eens een partijtje mee te spelen. Van het een kwam het ander, en zo ben ik ongemerkt een badmintonclubje ingerold. Er wordt gespeeld in een van de vele publieke sporthallen hier – een mooie voorziening, omdat je er gratis gebruik van kunt maken. De voorzieningen zijn uiteraard basic, vier muren en een dak, dat is het. Er zijn wel douches, maar geen luxe zoals airco – en dat betekent dat de temperatuur in dit klimaat onder het golfplaten dak flink kan oplopen. Niemand klaagt erover, en het plezier is er niet minder om. Iedere dag na het werk, van 5 tot 7 is het raak, en een paar keer per week doe ik mee.

Corruptiemuseum

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan een toch wel heel merkwaardig museum: The Museum of Thai Corruption. Het museum bevat 10 installaties, die 10 hier bekende fraudezaken voorstellen in fel realistische voorstellingen. Het meest in het oog springt een beeld van een dame en een heer te midden van een groot aantal zakken rijst en het vermelde bedrag van 539 miljard baht (ruim 13 miljard euro). Namen worden niet genoemd, maar iedereen herkent de beide oud-premiers broer en zus Thaksin, en de verwijzing naar een rijst-schandaal waarover op dit moment een proces wordt gevoerd. Het was er druk, met voornamelijk jonge en hoog opgeleide Thais, die bij ieder van de installaties wel blijken van herkenning hadden, maar of een museum als dit werkelijk zoden aan de dijk zet waag ik te betwijfelen. Ik heb vaak de indruk dat corruptie hier toch meer als een natuurverschijnsel wordt gezien, iets dat er nu eenmaal bijhoort – en dat als je de ene soort corruptie bestrijdt je tegelijkertijd de andere soort aanmoedigt. De groep die aan de macht is bestrijdt als het ware de corruptie van de groep die niet aan de macht is. Een soort wet van behoud van corruptie dus.

Nieuws in het Land van de Glimlach

Ik ben nu al weer bijna drie weken in Thailand, en het is hoog tijd voor een blog update. Er gebeurt veel in de wereld, waarbij het perspectief vanuit Bangkok er anders uit ziet dan vanuit Amsterdam, als er al veel aandacht aan wordt besteed. In Westerse media zie ik belangrijke onderwerpen als de Europese vluchtelingencrisis, met de onthutsende foto van het verdronken jongetje op het strand, de activiteiten van IS in Palmyra en het Midden Oosten, het optreden van Donald Trump - the next president America will never elect? - en natuurlijk de verschillende crises op de financiële markten. Hier in Bangkok zien we eigenlijk alleen het laatste onderwerp een beetje worden belicht - China is tenslotte dichtbij - samen natuurlijk met de nasleep van de bommen die mijn aankomst hier verwelkomden. De andere onderwerpen zijn meer voor wat kleinere berichten op de buitenland pagina's. En verder is er veel binnenlands politiek nieuws over de nieuwe grondwet, die de Thaise junta hier wil invoeren, om het land zijn "democratie" terug te geven. Hoe houd je hier in Thailand een beetje bij wat er zo om je heen gebeurt?

Bommen in Bangkok

Bij mijn terugkeer in deze stad werd ik verwelkomd met explosief nieuws. De bom-aanslag bij het Erawan monument vond plaats tijdens mijn vlucht, maar direct bij aankomst liep mijn telefoon vol met bezorgde berichtjes van vrienden uit Nederland. Nieuws reist sneller dan de mens. Later die dag vond er nog een aanslag plaats, die geen wereldnieuws werd omdat hij mislukte. De bom die bedoeld was voor de passagiers op de drukke rivierboot-terminal Taksin, viel letterlijk in het water, en de explosie had voor de reizigers alleen een nat pak tot gevolg. Een derde bom, bij skytrain station Nana haalde ook het internationale nieuws niet, omdat hij tijdig werd ontdekt en onschadelijk gemaakt. Kennelijk zijn de internationale media alleen nog geïnteresseerd in slachtoffers, al veel minder in daders, en al helemaal niet in achtergronden. De belangrijkste vraag die de internationale community bezig houdt is blijkbaar of toeristen nog veilig zijn in deze stad, en of het imago van Bangkok als pleasure-city niet teveel schade oploopt.

Pax Obama

De VN Veiligheidsraad heeft unaniem het akkoord goedgekeurd dat vorige week met Iran is gesloten over de atoombommen en de sancties tegen dat land. Het sluiten van dat akkoord is zonder meer een van de belangrijkste gebeurtenissen in de wereldpolitiek van dit jaar, en het unaniem bekrachtigen ervan is zeker net zo belangrijk. Toch raakte dit nieuws in de Nederlandse media een beetje ondergesneeuwd door de “Griekse” crisis in Europa. Ten onrechte: deze Iraanse deal zal om een aantal redenen veel belangrijker blijken te zijn dan het geharrewar over de euro. Ook een andere belangrijke gebeurtenis deze week trok betrekkelijk weinig aandacht: het openen van ambassades van de VS en van Cuba in Havana en Washington. Ver van het bed blijkbaar voor de Nederlandse media, maar beide een belangrijke internationale kroon op het presidentschap van Obama. Ze dragen bij aan een stabielere wereld. Na een lange periode van oorlogvoeren door zijn neo-conservatieve voorganger, waarin de macht van de VS aanzienlijk afnam, en temidden van een economische crisis die daar mede door werd veroorzaakt, zou je nu kunnen spreken van het begin van een Pax Obama.