Weer naar school

Zoals de trouwe lezers van deze blog weten ga ik hier in Bangkok iedere ochtend naar school. In het verleden heb ik die wandeling wel eens beschreven (1). Inmiddels is mijn school verhuisd naar een ander deel van de stad, en zo komt het dat mijn wandelingetje van 10 minuten nu is veranderd in een reis met de metro en de skytrain van ongeveer drie kwartier. Dat geeft natuurlijk weer een heel ander beeld, en het leek me dan ook leuk dit forensenverkeer ook eens met jullie te delen. Ik doe er dit keer maar wat extra fotootjes bij, dat maakt het allemaal wat duidelijker.

Ithaka en Mahachai

“Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka, wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen, vol ervaringen” – schreef de dichter Kavafis, en het gedicht impliceert eigenlijk dat het reizen zelf eerder het doel is van de reis dan de geplande reisbestemming (1). De ervaringen die je tijdens het reizen opdoet, maken meer dan goed wat de bestemming eventueel te kort komt. Een inzicht waar ik het van harte mee eens ben, want ik leid al mijn hele leven aan dit Ithaka Syndroom. Mij overkomt zelfs al een beetje dat reisgevoel bij een treinritje van Amsterdam Centraal naar Sloterdijk – het klappen van de deuren, de lichte opwinding die je altijd weer bevangt als de trein zich in beweging zet. En dat terwijl Sloterdijk toch niet de meest opwindende reisbestemming is, en het met de avonturen onderweg wel meevalt…

Terug in Bangkok

Na zo’n twee maanden in Nederland is het heerlijk om weer in Bangkok te zijn. Ook een goed moment mijn blog weer eens te hervatten. Ik moet zeggen: de druilerige herfst in Amsterdam nodigde niet echt uit tot schrijven, ondanks de lenteachtige temperaturen. Geef mij dan toch maar de 30 graden die de thermometer hier overdag aangeeft. De herfst in Nederland was wel goed voor het opruimen van mijn huis. Zo zijn er onder andere een kleine twintig dozen met boeken het huis uit gegaan – allemaal prachtige literatuur, die ik toch echt niet meer ging herlezen. Bovendien ben ik door al mijn gereis een enthousiast gebruiker van het e-book geworden – dat geeft echt minder CO2 uitstoot. De opruimwoede is aan mijn boekenkasten nog niet te zien – alle planken zijn nog steeds vol – maar het begin is er, en er volgt vast nog wel eens een rondje. Het past in mijn plan om de materiële ballast in mijn leven verder te verminderen. Hier in Bangkok leer ik dat je ook met weinig spullen om je heen toe kan. Het leven simpeler maken – een mooie uitdaging voor 2016.

La Guerre?

Na de aanslagen op 9/11 in New York riep George Bush de War on Terror uit. "Our war on terror begins with Al Qaeda, but it does not end there. It will not end until every terrorist group of global reach has been found, stopped and defeated." (1) Het resultaat was indrukwekkend. Oorlogen in Afghanistan en Irak, een paar honderd duizend doden, een ontwricht Pakistan en Midden Oosten, een aantal failed states en een burgeroorlog in Syrië. En verder de opkomst van IS, een onbeheersbaar vluchtelingenprobleem, een enorm begrotingstekort en een aangetaste strategische positie van de VS in de wereld (2). Dat leek president Hollande wel wat, want hij gebruikte ongeveer dezelfde bewoordingen als Bush om een nieuwe oorlog tegen de terroristen aan te kondigen, maar nu onder Franse leiding. Le jour de gloire est arrivé. Hollande heeft het wel wat makkelijker dan zijn Amerikaanse voorganger: de meeste staten die in aanmerking komen zijn al ontwricht, en de Franse positie in de wereld stelde al niet zoveel voor. Ook onze eigen Mark Rutte sloot zich bij deze oorlogsretoriek aan, hoewel Den Haag nog niet vanuit de Schilderswijk of Slotervaart was aangevallen. Dat alles roept een aantal vragen op.

Maria Callas in Bangkok

“E avanti a lui tremava tutta Roma…”. Zelden zullen deze woorden op een theaterpodium in Bangkok hebben geklonken, maar vanavond was het raak bij de Culture Collective Studio, een kleine theaterproducent hier in de stad. Het stuk dat werd gespeeld was “The Lisbon Traviata” van Terrence McNally, oorspronkelijk geschreven voor Broadway (1989). Het gaat over een paar vrienden, hartstochtelijke Callas fans en een stuklopende gay relatie van een van hen. Een van mijn vrienden omschreef het stuk als een soort “Gay Virginia Woolf”, en dat geeft het wel aardig weer. Een stuk vol heerlijke venijnige en vileine nichtenhumor, en met een spannend weergegeven relatieconflict. De vier acteurs in de Engelstalige productie leverden een opmerkelijke en intense voorstelling af. Het kleine theater, zo’n 100 plaatsen, gevestigd in een van de 5-sterren hotels in Bangkok, was uitverkocht – voornamelijk (gay) expats, en een aantal leerlingen van een naburige internationale school. Dit soort voorstellingen is in deze stad een zeldzaamheid, en het was bijzonder dat een van mijn vrienden mij op dit theatertje had gewezen.

Badminton

Ik had mijn vrienden hier wel eens verteld dat ik in mijn jonge jaren fanatiek badminton heb gespeeld. En dus werd ik gevraagd hier eens een partijtje mee te spelen. Van het een kwam het ander, en zo ben ik ongemerkt een badmintonclubje ingerold. Er wordt gespeeld in een van de vele publieke sporthallen hier – een mooie voorziening, omdat je er gratis gebruik van kunt maken. De voorzieningen zijn uiteraard basic, vier muren en een dak, dat is het. Er zijn wel douches, maar geen luxe zoals airco – en dat betekent dat de temperatuur in dit klimaat onder het golfplaten dak flink kan oplopen. Niemand klaagt erover, en het plezier is er niet minder om. Iedere dag na het werk, van 5 tot 7 is het raak, en een paar keer per week doe ik mee.

Corruptiemuseum

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan een toch wel heel merkwaardig museum: The Museum of Thai Corruption. Het museum bevat 10 installaties, die 10 hier bekende fraudezaken voorstellen in fel realistische voorstellingen. Het meest in het oog springt een beeld van een dame en een heer te midden van een groot aantal zakken rijst en het vermelde bedrag van 539 miljard baht (ruim 13 miljard euro). Namen worden niet genoemd, maar iedereen herkent de beide oud-premiers broer en zus Thaksin, en de verwijzing naar een rijst-schandaal waarover op dit moment een proces wordt gevoerd. Het was er druk, met voornamelijk jonge en hoog opgeleide Thais, die bij ieder van de installaties wel blijken van herkenning hadden, maar of een museum als dit werkelijk zoden aan de dijk zet waag ik te betwijfelen. Ik heb vaak de indruk dat corruptie hier toch meer als een natuurverschijnsel wordt gezien, iets dat er nu eenmaal bijhoort – en dat als je de ene soort corruptie bestrijdt je tegelijkertijd de andere soort aanmoedigt. De groep die aan de macht is bestrijdt als het ware de corruptie van de groep die niet aan de macht is. Een soort wet van behoud van corruptie dus.